بسم ‌الله الرحمن الرحیم

)وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ).[1] هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده‌اند مرده مپندار بلكه زنده‌اند كه نزد پروردگارشان روزى داده می‌شوند.

نوشته‌ای كه در مقابل شماست وصیت‌نامه یكی از سربازان حقیر، جیش روح‌الله(قدس سره شریف) است كه هنگام عزیمت به جبهه نور علیه ظلمت تحریر شده است.

مدت‌هاست كه ما دم از عشق حسین(علیهم السلام) و دیگر ائمه(علیهم السلام) می‌زنیم، در مجالس سوگواری آن‌ها شركت می‌كنیم و خطاب به آقا اباعبدالله الحسین(علیهم السلام) می‌گوئیم، ... ای كاش كه در كربلا با تو بودیم و به فوز عظیم شهادت می‌رسیدیم. شهادت در جهادی كه امیرالمومنین علی(علیهم السلام) درباره آن می‌فرماید فَإِنَّ الْجِهَادَ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ فَتَحَهُ اللَّهُ لِخَاصَّةِ أَوْلِيَائِهِ.[2] یعنی بي‌ترديد جهاد دري است از درهاي بهشت كه خداوند به روي ويژگان از دوستانش برگشوده است. هر چند ما از اولیاً او حساب نشویم ولی امید به رحمانیت و كرم خداوند در دل ما زنده است، همچنان که امام سجاد (علیهم السلام) می‌فرماید: گناه ما هر چند زیاد باشد ولی از رحمانیت و كرم خداوند بیشتر نیست. و خود خدا این وعده را به مؤمنین داده است كه به‌ وسیله شهادت از گناهان آنان درگذرد.

اكنون تاریخ تكرار شده است، همچنان که در آن وقت در همین ماه محرم و در همین ایام یزید شراب‌خوار، امام(قدس سره شریف) را مجبور كرد كه برای حفظ اسلام قیام كند و در مقابل تمامی كفر و ظلم و جور بایستد و همان‌ طور كه در آن‌وقت تمامی اسلام در مقابل تمامی كفر ایستاد و با شهادت افراد مؤمن و صدیق اسلام جاودانه ماند.

1. سوره آل عمران، 169.

2. نهج‌البلاغه، خطبه 27.

شهید احمدعلی سیاحی در بیست و سوم اردیبهشت‌ماه سال 1346 در یک خانواده مذهبی در روستای ورآباد خمین متولد شد. تحصیلات دوران ابتدایی را در همین روستا گذراند و بعد به بروز مشکلاتی به تهران عزیمت کرد. سوم راهنمایی را در کلاس شبانه در تهران گذراند.

بعد از پیروزی انقلاب هم در تهران مشغول کار شد تا اینکه بعد از جنگ به جبهه رفت.

احمدعلی از طرف لشکر 27 محمد رسول‌الله(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) تهران به جبهه رفت و بعد از چند ماه که در کردستان بود، به جبهه جنوب اعزام شد. در منطقه جنوب مجروح و پس از بهبودی مجدداً راهی کردستان شد که در آنجا هم کتف راستش تیر خورد و نزدیک به 15 روز در بیمارستان بستری بود. در مرحله سوم در معیت گردان روح‌الله(قدس سره شریف) از لشکر 17 علی بن ابی‌طالب(علیهماالسلام) در عملیات والفجر 10 شرکت کرد و در منطقه شیخ گز نشین - پنجوین عراق - بر اثر انفجار مین به شهادت رسید. پیکر مطهر شهید پس از نزدیک به هشت سال که مفقود بود تفحص و در بیست و پنجم مهرماه سال 1370 در زادگاهش به خاک سپرده شد.